Pages

Tuesday, September 8, 2009

“ေ၀တစ္ေန႔ ေၾကြတစ္ေန႔”

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္လာသည္ “ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္း လင္းေ၀ဟင္ေမာင္ ဆံုးသြားၿပီတဲ့..” ။

ဒီသတင္းကို ၾကားလိုက္ရသည့္ တဒဂၤအတြင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးေမြးညင္းထသြားတာကေတာ့ အမွန္ပင္ၿဖစ္ပါသည္။

ေ၀တစ္ေန႔ ေၾကြတစ္ေန႔။ ဘ၀၏ အႏၱိမအဆံုးခရီးမွာ ေၾကြလင့္ၿခင္းပါတကား။




အမွန္အတိုင္းဆိုရပါလွ်င္ ေသၿခင္းဓမၼသခၤါရေၿခသံကို ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကား ေတြးေၾကာက္ေနမိၿခင္းမွာ ၾကာေနၿပီ ၿဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ သဘာ၀တရားမို႔ ေတြးထိတ္စရာလား။ စာေရးဆရာၾကီး Bertrand Russell ကေတာ့ သူ႔အၿမင္ကို ၾကည္လင္စြာ ဒီလိုေၿပာခဲ့ပါတယ္။
“လူအိုတစ္ေယာက္သည္ ေသၿခင္းတရားကို ေၾကာက္မည္မဟုတ္ပါ။ သူတန္ဖိုးထားေနေသာ အရာမ်ားသည္ ေရွ႔တြင္ ဆက္လက္ၿဖစ္ပြားေနမည္ၿဖစ္သည့္အတြက္ ေသၿခင္းတရားမွ ကင္းေ၀းပါလိမ့္မည္။ အားခြန္တို႔ ဆုတ္ယုတ္ကာ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ၿခင္း ၾကီးမားလာသည့္အခိ်န္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အနားယူရေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးသည္ မႏွစ္သက္စရာမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္လုပ္ရင္းၿဖင့္သာ ေသသြားခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ အရာတို႔ကို အၿခားသူမ်ားက ဆက္လက္လုပ္ၾကမည္ဟူေသာ အသိၿဖင့္ ေသသြားခ်င္ပါသည္။ ကိုယ္က စဥ္းစာရံုသာ စဥ္းစာခဲ့ေသာ အရာမ်ားသည္ တစ္ေန႔တြင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီးသား ၿဖစ္လိမ့္မည္ဟူေသာ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားခ်င္ပါသည္” တဲ့။

ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္တဲ့ အရသာရွိရွိ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေသနည္းလဲ။

ေက်းဇူးရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးကလည္း အေကာင္းဆံုးေနနည္းဟာ အေကာင္းဆံုး ေသနည္းပဲဟူသည့္ သေဘာဆန္ဆန္ ေဟာေၿပာညႊန္ၿပဆံုးမခဲ့ဖူးတာကို အမွတ္ရမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို အေကာင္းဆံုးေနနည္းေတြနဲ႔ စင္ၾကယ္ေသာ ေလာကၾကီးမွာ ေနခဲ့ပါသလဲ။ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ ၿဖစ္ပါသည္။



ဘ၀ဆိုတာ လွ်ပ္တစ္ၿပက္ သက္တံေကြးေကြးေလးေပၚမွာ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ ေနထိုင္ၿဖတ္သန္းရင္း ၿမင့္ၿမင့္ၿမတ္ၿမတ္ ေသၿခင္းစခန္းသို႔ ေၿခလွမ္းၿပင္ဆင္ေနၾကသူေတြ အေၿမာက္အၿမားရွိပါသည္။ အဲဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ပါ၀င္ေနၾကမည္ ထင္ပါသည္။

ခုဆို...။

ဘာလိုလိုႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မွန္ထဲေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္သည့္အခါ အရုပ္အေရာင္ေတြ ေရက်ကာ၊ ေန၀င္စဆံပင္ႏွင့္တကြ အရြယ္အသက္ကိုပါ ေဆးဆိုးက်ားကန္ထားရသည့္ အသြင္အၿပင္ကို ၿမင္ရေလၿပီ။ သို႔တိုင္... ဘာမုန္႔မွမက်က္ေသး။

ကမာၻၾကီးတစ္၀က္ ထမ္းထားသလို (၇) ရက္သားသမီးမ်ားႏွင့္လူေတြကို ၾကီးပြားခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေဆာင္မေပးႏိုင္ေသာ္လည္း သူတို႔ႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ ရႊင္လန္းၾကည္သာ ၿပံဳးၿပဖို႔၊ သူတို႔ေၿပာတာကို နားေထာင္ဖို႔၊ ရိုးသားစြာ ခ်ီးမြမ္းေၿပာဆိုဖို႔၊ ေစတနာႏွင့္ တိုက္တြန္းအားေပးဖို႔ ကူညီႏိုင္တာကို ကူညီဖို႔ သို႔မဟုတ္ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ဘက္က လုပ္ေပးႏိုင္ေရးကိုပဲ ေတြးရင္ ေအးေအးသက္သာစြာၿဖင့္ ေလာကၾကီးကို ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားရန္ ႏွလံုးသြင္းေနမိပါသည္။

ဆႏၵမြန္ၿဖင့္
yu ya


27 comments:

ကုိဟန္ said...

ပီးခဲ႔ ဆယ္႔ေလးမိနစ္ကမွတင္ထားတာဆုိေတာ႔ မထမဦးဆံုးဖတ္သူ က်ေနာ္လုိ႔ထင္တာပဲ ... က်မ္းမာပါေစ

subuueain said...

ဒါဆိုကၽြန္မက ဒုတိယ ဖတ္မိသူေပါ့။ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ က်န္းမာပါေစရွင္။

မယ္ကိုး said...

သက္ျပင္းခ်ၿပီး စိတ္ေလးေလးနဲ႔ သံေဝဂယူသြားပါတယ္။ တစ္ေန႔လွမ္းရမယ့္ ဒီလမ္းကို ေအးေအးေဆးေဆးသြားႏိုင္ဖို႔ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားရဦးမွာ ...

မယ္ကိုး said...

သက္ျပင္းခ်ၿပီး စိတ္ေလးေလးနဲ႔ သံေဝဂယူသြားပါတယ္။ တစ္ေန႔လွမ္းရမယ့္ ဒီလမ္းကို ေအးေအးေဆးေဆးသြားႏိုင္ဖို႔ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားရဦးမွာ ...

ဝက္ဝံေလး said...

ကိုယုယေရ သက္ျပင္းခ်သြားပါတယ္ ၾကားလားဟင္ ဟူးးးးးးးးးးးးး တဲ႔ ဟုတ္ပါ႔ ေမြးတေန႔ ေသတေန႔ေလ ဟင္းးးးးးးးးးးး

ေပ်ာက္ေနလို႔ ေနေကာင္းရဲ႕လားလုိ႔ပါ ေနေကာင္းရင္ ျပီးတာပါပဲ ေနာ္ ဘုိင္တာ႔တာ

yangonthar said...

ေကြးေသာလက္မ်ား မဆန္ ့မီ ဆန္ ့ေသာလက္ မ်ားမေကြးမီေပါ့အစ္ကုိရာ ေသျခင္းတရားဆုိ တာ လူသာမန္တုိင္း တုန္လွုပ္ၾကရတာပါ
ကုိယ္ေတြလည္း တစ္ေန ့သူ ့ေနာက္ သူ တုိ ့ေနာက္ လုိက္ၾကရမွာဆုိေတာ့ ရတုန္းေလး
မိမိေကာ သူတစ္ပါးပါ အက်ဳိးရွိတဲ့ အလုပ္ကေလး ေတြလုပ္ၾကဖုိ ့သတိေပးစာ ေလးေပါ့ သတိေပး ျပရုဂ္ေလးေပါ့
သံေဝဂယူပါတယ္ ကုိယုယေရ
ခင္မင္လွ်က္
ရန္ကုန္သား :D
(အစ္ကုိ အားသြားပလားဗ်မေတြ ့တာၾကာေပါ့ ေနေကာင္းတယ္ဟုတ္ အဆင္ေျပတယ္ဟုတ္ )

kiki said...

ဘယ္ေန ့ကိုယ့္အလွည့္မွန္း မသိတဲ့ ေသဆံုးျခင္းရက္ တရက္ အတြက္ အျမဲတမ္း အဆင္သင့္ ျပင္ထားဖို ့ လိုေနျပီေနာ္ ....
တေန ့ တေန ့ ေလာဘ ၊ေဒါသ ။ ေမာဟေတြ နဲ့ သံသရာလည္ေနရတာ ...
လူ ့ဘဝ သက္တမ္း တဝက္က်ိဳးခဲ့ေပမဲ ့ အမမွာလည္း
ေနာင္ဘဝတြက္ ပါေအာင္ ဘာမွ မလုပ္မိေသးသလိုပါဘဲ..

သံေဝဂတရားနဲ့ အတူ သတိေပးတဲ့ စာေလးအတြက္
ေက်းဇူးပါဘဲ ကိုယုယေရ

ေမသူ said...

အိမ္းးးးးး ဖတ္သြားပါတယ္အစ္ကိုေရ။ ဒါေႀကာင့္မို ့ပစၥဳပၸန္သာအေကာင္းဆံုးပါလို ့ေမသူေတာ့ ထင္ပါတယ္။ အတိတ္ကို ေတြးေတာ ႏွေျမာတသ ေဒါသျဖစ္မေနသင့္သလို အနာဂတ္ ကိုလဲ ေယာင္ေယာင္ဝါးဝါး ေမာဟ ျဖစ္မေနသင့္ပါဘူးေလ။

ေမသူ ့အေတြးပါ။

ႏွင္းေဟမာ said...

ပို႔စ္ေလးက သံေ၀ဂယူစရာေလးပါပဲ..........။
ကိုယုယေရ...........ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္
ႏွင္းေဟမာ

မင္းအိမ္ျဖဴ said...

ေနရတက္သေရြ႕အခ်ိန္ေလးမွာ အေကာင္းဆံုးေတြ မဟုတ္ေတာင္မွ တက္ႏုိင္သမွ် ကုိယုယ ဆိုသလို ျပံဳးျပ ဖို႔ေတာင္ အင္း တကယ္ၾကိဳးစားေနရမယ္

ဟုတ္တယ္ အဲဒီတစ္ေန႔က လူတိုင္းေတြ႕ရမွာပဲ

မင္းအိမ္ျဖဴ

kyalkalay said...

ဘယ္အခ်ိန္ေသမွာကိုမသိတဲ့ဘဝမွာ
ေပးစပ္ခ်င္းနဲ႕ အသက္ရွင္သင့္တယ္

ေမကဆုန္ said...

ေသတေန႔ ေမြးတေန႔ ဆိုေပမဲ႔လည္း ေၾကာက္ေတာ႔ ေၾကာက္သား :(

Anonymous said...

ကိုဟန္ေရ စိတ္ေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္။ ပိုစ့္ေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္သြားပါတယ္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခင္တဲ့maylay

Anonymous said...

ဟုတ္ဘူး မွားသြားတယ္ ကိုယုယ ကိုေရးတာ ။ ကုိဟန္ေရ လို႔ေရးမိသြားတယ္။ ေဆာရီး ေနာ္ အစ္ကို
ေမးလ္ေတာင္ မဝင္ထားေတာ့ ျပန္ဖ်က္မရေတာ့ဘူး။

အေနာ္ said...

အကုိ ယုယေရ မၿမဲတဲ့ သခၤါရတရားကုိ အလန္႔တၾကား ေတြးမိသြားတယ္
မေသခ်င္ေသးဘူး
လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ခြင့္ရေနတာေလးေတြ လုပ္သြားခ်င္ေသးတယ္ ေနႏုိင္သေရြ႕ေပါ့ :(

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးပဲ
ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ ကိုယ့္ကိုတိုက္ခိုက္ခဲ့တာေတြ လည္း ေမ့ထားမယ္ ကိုယ္က တိုက္ခိုက္ခဲ့တာေတြလည္း သတိမရခ်င္ဘူး ျငိမ္းေအးခ်မ္းေျမ့ရာကို အာရံုရိွေနေစ ခ်င္တယ္။ဒါကလည္း ကိုယ္ကိုတိုင္တရား ရိွေနဘို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

...................................။

Waing said...

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆံုးရႈံးသြားတာ အားလံုးနဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ် စိတ္မေကာင္းပါဘူး တစ္ေန႕ေန႕မွာ ၀ိုင္းတုိ႕ေတြလည္း ဘ၀ခရီးလမ္းတိုကို အဆံုးသတ္ရမွာ အမွန္ပဲေနာ္။

သားၾကီး said...

Bertrand Russell ဆိုသူရဲ့ အျမင္ကို
ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ
မွတ္သားထိုက္ပါတယ္
က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းဆံုးတုန္းကဆို
က်ေနာ္လည္း တကယ္ေဆာက္တည္ရာမရခဲ့ဘူး ငယ္ငယ္ပဲ႐ွိေသးတာေလ
တကယ္ေတာ့ ေသျခင္းတရားဆိုတာ အသက္အ႐ြယ္မွမေ႐ြးဘဲေနာ္

Anonymous said...

လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္သြားခ်င္ေသးတယ္
ေနခြင့္ရွိ သေရြ ့ေပါ့

ငွက္ငယ္ေလး said...

ုအင္းဘယ္ေတာ့မ်ား နာ့အလွည့္ေရာက္မလည္း ေတြးမိသြားတယ္

မတည္ျမဲျခင္းေတြထဲမွာ ဒီမတည္ျမဲျခင္းက ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးပါပဲလား

မီးေလး said...

ေသတေန႕ ေမြးတေန႕ လူ႕ဘ၀မွာ အသက္ရွင္တုန္း အေကာင္းဆံုး မဟုတ္ေတာင္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားၾကရဦးမွာပါ...

ေျခလွမ္းသစ္ said...

အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရစၿမဲပါပဲေပါ့ဗ်ာ .. အားလံုး ေနာက္ဆံုးသြားရမယ့္ ဒီလမ္းခရီးကို ႀကိဳတင္ အသင့္ ျပင္ဆင္ထားရင္ သြားလမ္းေျဖာင့္ျဖဴးမွာေပါ့ေနာ္ ...

စည္သူ said...

ကိုယုယေရ...
တန္ဘိုးရွိတဲ့ စာသားေလးေတြကို ဖတ္ရင္း..

ေဝတစ္ေနဲ႔ ေႀကြတစ္ေန႔ ကို သတိရမိတယ္..

လူတိုင္းကေတာ့ ေဝခ်ိန္ကိုသာလို၍ ေႀကြခ်ိန္ကို မလိုခ်င္ႀကပါဘူး..

ေဝခ်င္တိုင္းေဝၿပီး ေႀကြခ်ိန္က် ေႀကြခဲ့လို႔ရွိရင္လည္း
ဝမ္းမနည္းေက်းေပါ့ ကိုယုယေရ..

မလြဲမေသြ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ႀကြက်ရမယ္ေလ..
ဘယ္ခ်ိန္ဆိုတာကိုေတာ့ မျပာႏိုင္ေပမယ့္ ေသခ်ာေနပါတယ္..

ခင္မင္စြာျဖင့္
စည္သူ။

မင္းေနေ၀း said...

ေနတံုးကလည္း ေနခဲ့ရျပီ .. ေသတဲ့အခါက်လည္း ... မျငင္းေၾကးေပါ့ .. အဲ့လိုလား .. ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျငင္းခ်င္တယ္ .. ရီးစားမရေသးလို႕ ဟားဟား .... :P

မိုးခါး said...

အင္း
ေၾကြမယ့္လမ္းကို တလွမ္းခ်င္း လွမ္းေနရတာပဲ
ဘယ္ခ်ိန္ အားကုန္ေျပးရမလဲမသိဘူး .. း)

ေမာင္ေစတနာ said...

ေကာင္းလွပါ၏။ ေလးစားလ်က္

မငံု said...

တေန႔ တို႔တေတြလဲ ေသရဦးမွာေနာ္။ မေမ႔မေလ်ာ့ေနၾကရေအာင္ေပါ့ေနာ့။ သိပ္ေကာင္းတဲ႔ မွ်ေ၀မွဳ႔ပါ။ ကိုယုယသူငယ္ခ်င္း ကိုလင္းေ၀ဟင္ေမာင္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။