“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေဟသီ ေပါင္းစံုၿခင္း”

အတိုေၿပာရရင္ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာမွာ ေက်ာင္းၿပီးသြားလို႔ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္စီ ၿပန္သြားခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။

မေဟသီလည္း ပုသိမ္ၿပန္၊ ကိုယ္လည္း ေတာင္ငူၿပန္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ၿပီး ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ၿခားသင္တန္းေတြတက္ဖို႔ ရန္ကုန္ကို ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ မေဟသီလည္း ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္က ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ၿပန္ေခၚခဲ့တဲ့ Master of Engineering တက္ဖို႔ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ (အိမ္ေထာင္ က်ၿပီးၿပန္ေၿပာၿပမွ သိခဲ့ရတာပါ)။

ကၽြန္ေတာ္လည္း Computer Networking သင္တန္းေတြ၊ Web Developer သင္တန္းေတြ၊TOEFL ေၿဖဖို႔ USIS မွာ သင္တန္းေတြ တက္ေနခဲ့တယ္။ မေဟသီလည္း M.E ဆက္တက္ေနခဲ့တယ္လို႔ အတူေန သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီကေန သိခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက MICT Park က သင္တန္းၿပီးလို႔အၿပန္ ရန္ကုန္နည္းပညာ တကၠသိုလ္ (ၾကိဳ႕ ကုန္း) မွာ ဘြဲ႔လက္မွတ္သြားအထုတ္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မေဟသီကို ေက်ာင္းမွာ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးသားကလြဲလို႔ ဘာမွ အဆင္သင့္မၿဖစ္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၿပးေရွာင္ပုန္းေနလိုက္ရတာေပါ့။ ႏွလံုးသားေတြ မနာက်င္ေစဖို႔ အသိမဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ ေၿခလွမ္းကို တားရမယ္ေလ။

ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မဟာရည္ရြယ္ခ်က္ၿဖစ္တဲ့ America မွာ Scholarhip နဲ႔ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေရးကို ေရွးရႈ႕ ၿပီး TOEFL ကို အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ TOEFL ကို Paper Based ေၿဖဆိုခဲ့ၿပီး (၆၂၃) မွတ္ရခဲ့တယ္။ (ၾကံဳၾကြားေလးဗ်..အဟီး)။ Boston ေက်ာင္းမွာ Undergrad ကို Computer Science ဘာသာရပ္နဲ႔ Full Scholarship ရခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀အတြက္ အေၿပာင္းအလဲ တစ္ခု ၿဖစ္ခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ မွတ္ယူခဲ့ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ၾကမၼာဆိုးက ကၽြန္ေတာ္ကို ေက်ာင္းသြားတက္ရမယ့္ အေၿခအေနကေနၿပီး ဖယ္ရွားလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ American Consul (ကိုရီးယားမၾကီး) နဲ႔ visa ရဖို႔ USIS သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္း (၄) ေယာက္ ၀င္ေတြ႔တဲ့အခါမွာ Reject ထိသြားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ အေမရိကန္နဲ႔ ၿမန္မာ ႏိုင္ငံေရးေတြ ရုပ္ေထြးေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဖက္က ေတာင္းဆိုေတာင္းဆို.. အဲဒီကိုရီးယားမၾကီးကၽြန္ေတာ္ကို ေနာက္ဆံုးေၿပာသြားခဲ့တဲ့ စကားေလးက - “စိတ္ဆႏၵၿပင္းၿပစြာ ပညာသင္ၾကားေနခ်င္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေနရာေဒသဆိုတာ အေရးမၾကီးပါဘူး၊ အဓိက က ပညာပါ၊

အခုဆိုရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ Library ေတြ၊ Internet ေတြ ေပါေပါသီသီ ရေနၿပီေလတဲ့”။ International Student ေတြအေနနဲ႔ Consul Fee (USD 100) ေပးရၿပီးေတာ့ စကားေၿပာဖို႔ ၁၀ မိနစ္သာ ရတဲ့အခ်ိန္အခါေလးမွာ ငယ္ရြယ္ၿပီး အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဘက္က ဘယ္လိုမိ်ဳး အစြမ္းထက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ Debate လုပ္ရမလဲဗ်ာ။ စကားေၿပာရတာက မွန္ခန္းၾကီးထဲမွာဗ်။ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က မွန္ၾကီးကာထားေသးတယ္။ သူ႔အသံကို စပီကာကေနၿပီးပဲ ၾကားရတာ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး မွန္ၾကီးကို ေၿပးကန္ပစ္လိုက္တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္အိမ္ၿပန္အလာ ေစာင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အဆင္ေၿပခဲ့လားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဆင္မေၿပခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပခဲ့ၿပီး လူက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၿဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဘာမွ မလုပ္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီမွာပဲ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေၿပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပါပါးက အိမ္ကို ၿပန္လာခဲ့ဖို႔။ ရန္ကုန္မွာ ဆက္မေနေတာ့ဖို႔ ေၿပာပါတယ္။ တစ္လတစ္လေပးရတဲ့ စားရိတ္က မေသးတဲ့အတြက္ အိမ္ၿပန္လာၿပီး အိမ္အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ပဲ တြင္တြင္ေၿပာေနခဲ့ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အိမ္ကို မၿပန္ခ်င္ေသးဘူး။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ သားအဖေတြ စကားမ်ားၾကတာေပါဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ ပါပါးက မင္းဘ၀ မင္းဖာသာမင္း စီစဥ္ေတာ့ဆိုၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ၂ လေလာက္ အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာပဲ အလုပ္စ၀င္လုပ္ေနၿပီၿဖစ္တဲ့ အတူေနသူငယ္ခ်င္း (ကိုမင္းအိမ္ၿဖဴ) က ကၽြန္ေတာ္ကို အလုပ္လုပ္ဖို႔ စတင္အားေပးေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္အေတြးထဲကို အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြး စတင္၀င္ေရာက္ေစခဲ့သူပါ။ အလုပ္ေတြလိုက္ေလွ်ာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကို အေဖာ္လိုက္ေပးခဲ့သူပါ။ အခုလို ကၽြန္ေတာ္ကို Blog ေရးၿဖစ္ေနေစခဲ့တဲ့ သူဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ အစစ အရာရာအတြက္ ေက်းဇူးပါ ကိုမင္းအိမ္ၿဖဴ။

လိုရင္းေၿပာရရင္ Company တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ Director တစ္ေယာက္ရဲ႕ P.A ၿဖစ္သြားခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ Probation ၃ လ ေက်ာ္လြန္လို႔ လခေလးလဲ ေကာင္းလာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၅ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ တနဂၤေႏြေန႔တစ္ရက္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ လမ္းမေတာ္ ၉ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မေဟသီေလးနဲ႔ ပက္ပင္းသြားတိုးေတာ့တာပါပဲ။ လူကေသးေသးေလး လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြက တပံုတပင္နဲ႔။ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာေပါ့ေနာ္... Hello Dear! Long time no see!! အစရွိသည္ေပါ့ဗ်ာ။ ေၿပာရင္းနဲ႔မွ ကၽြန္ေတာ္မေဟသီက NUS မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ခြင့္ ရထားတဲ့အေၾကာင္း၊ လာမယ့္ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔ စင္ကာပူ သြားေတာ့မွာ ၿဖစ္ေၾကာင္းသိလိုက္ရပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာပဲ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ၿပီး ၁ နာရီေလာက္အၾကာမွာ Adios!! ဆိုၿပီး လမ္းခြဲလိုက္တယ္။ အေတြးေပါင္း ေၿမာက္မ်ားစြာနဲ႔ အိမ္ၿပန္လာခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘက္က အမ်ားၾကီး စဥ္းစားေနရင္ တသက္လံုး ေနာင္တ ရေနရမယ့္ အၿဖစ္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားေတာ့ၿပီေလ။ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္တဲ့ အားေကာင္းေကာင္း အသည္းႏွလံုးကလည္း အဆင္သင့္၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ လခမ်ိဳးလည္း ရရွိေနၿပီးမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔ မရဲ၀ံ့ႏိုင္ရေတာ့မွာလည္းဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ၀ံ့ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ေနာက္တစ္ပတ္ စေနေန႔ ညဖက္မွာ ဟိုတေန႔က ရလာတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို ဆက္ၿပီး မေဟသီကို မနက္ဖန္ Breakfast ေကၽြးခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ မေဟသီကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပန္ၾကားခ်က္ကို ၾကည္ၾကည္ၿဖဴၿဖဴ လက္ခံေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ ရ နာရီ ခြဲေလာက္ မေဟသီေနတဲ့ လမ္းမေတာ္ လွည္းတန္းလမ္းကို သြားေခၚခဲ့ၿပီ Breakfast အတြက္ Oriental House ဆီသို႔ ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ Breakfast စားအၿပီး မနက္ ၉း၃၀ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အင္းယ်ားကန္ေဘာင္ေပၚကိုထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ မနက္ခင္းဆိုေတာ့ လူလည္းသိပ္မရွိဘူးေပါ့။ ရဲ၀ံဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ကန္ေဘာင္ေလးက ပံ့ပိုးေပးေနသေယာင္။

ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ လမ္းအနည္းငယ္ေလွ်ာက္ၿပီး ဟုိေရာက္ရင္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႔၊ အိမ္ကို ဖုန္းအၿမဲဆက္ဖို႔ အစရွိတာေတြနဲ႔ နိဒါန္းပ်ိဳးခဲ့ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ၀ယ္လာတဲ့ Boss ေဘာပန္ေလးရယ္၊ Chicken Soup စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရယ္၊ Fancy ကဒ္ေလးတစ္ခုရယ္ေပးလိုက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀မွာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ် မေၿပာဘူးတဲ့ စကားလံုးေလးေတြ ခုန္ေပါက္ထြက္ေပၚသြားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ၿပီေလ.. ေယာက်္ားေတြ လုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ အရဲ၀ံ့ဆံုးေသာ အရာကို ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူစြာ လုပ္ၿပီးသြားၿပီလို႔။
(Dialogue ေတြကေတာ့ ဆင္ဆာနဲ႔ မလြတ္လို႔ အၿဖတ္ခံလိုက္ရပါတယ္ ထဲ့ေပးခ်င္ပါေသာ္လည္း ဆင္ဆာလူၾကီး မေဟသီက ခြင့္မၿပဳ...အဟီး)။

မေဟသီက ကၽြန္ေတာ္ကို အခ်ိန္တစ္ခု ေစာင့္ဖို႔၊ သူမအေနနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ အရင္တက္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ၿပီးမွ ဒီကိစၥကို စဥ္းစားႏိုင္မည္ ၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ..စတာေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို နားလည္ေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုလာပါေတာ့တယ္။ လိုရင္းေၿပာရရင္ ရဲ၀ံ့ၿခင္းရဲ႕ အေကာင္းဆံုး Certificate ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေဟသီ စင္ကာပူမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ရရွိခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ေလးထဲက အခမ္းနားဆံုး ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း Company က ဒါရိုက္တာကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ မေဟသီေလာင္းေလးရွိရာ စင္ကာပူကို တစ္လ အလည္ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ေကာက္ဖူးခဲ့တာ ဒီဇင္ဘာလ (၃၁) ရက္ေန႔ၾကီးပါ။ ႏွစ္သစ္ကူးကို သူမနဲ႔ အတူ Countdown လုပ္ဖို႔ ညေန ၆ နာရီခ်ိန္းထားတာ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အၿပင္သြားေနေတာ့ အခ်ိန္မွီ မေရာက္ႏိုင္ဘူးၿဖစ္သြားတယ္။ စိတ္ေကာင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို လာမေခၚေတာ့ဘူး။ လာမေခၚေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မသြားတတ္.အဟီး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းၿပီး တစ္ၿခားသူေတြဆီက လိပ္စာေတြေတာင္း၊ Handphone ထဲမွာ လိပ္စာရိုက္ထဲ့ေပးၿပီး Taxi သမားကို အဲဒီလိပ္စာအတိုင္း သြားခိုင္းလိုက္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ဗ်ာ.. ေရာက္သြားလို႔။ အဲဒီေန႔ညက Countdown လုပ္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေန႔ေလးေပါ့ဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ပဲ စင္ကာပူမွာရွိတုန္း ေစ့စပ္ပြဲရက္ေတြ သတ္မွတ္၊ လက္ထပ္ပြဲရက္ေတြ သတ္မွတ္္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ၿပန္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ၾကိဳတင္သတ္မွတ္ထားတဲ့အတိုင္း
*၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔ကို ေစ့စပ္မဂၤလာပြဲ
*၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေမလ (၁၆) ရက္ေန႔ (ကၽြန္ေတာ္ မေဟသီရဲ႕ ေမြးေန႔) မွာေတာ့ လက္ထပ္မဂၤလာပြဲေလး
ကို Sumit Parkview Hotel ၊ Yangon မွာ ေအာင္ၿမင္စြာ က်င္းပၿပီးစီး ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေဟသီ ေပါင္းစံုၿခင္း” ကို ခင္မင္ရီးႏွီးစြာၿဖင့္ ေတာင္းဆိုထားၾကပါေသာ ကၽြန္ေတာ္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ေက်နပ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵၿပဳရင္း...။

ေက်းဇူးတင္စြာၿဖင့္
yu ya

“ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ မေဟသီ ဆံုစည္းၿခင္း”

အခ်ိန္က ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ။

စက္မႈတကၠသိုလ္ ဆိုတဲ့ အမည္နာမတစ္ခုကေန နည္းပညာတကၠသိုလ္ဆိုတဲ့ အၿခားအမည္နာမ တစ္ခုကို အသြင္သ႑ာန္ေၿပာင္းလို႔ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ခရီးဆန္႔ေနတဲ့ အခ်ိန္အခါ။

ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေခၚအေ၀ၚ - ၁ တန္း နဲ႔ ၂ တန္း) ကို သက္ဆိုင္ရာ GTC ေတြမွာ သက္ဆိုင္ရာ တကၠသိုလ္က ဆရာ၊ဆရာမေတြ လာေရာက္သင္ၾကားဖို႔ခ်ေနတဲ့ အခ်ိန္။

တတိယႏွစ္၊ စတုတၳႏွစ္၊ ပဥၥမႏွစ္၊ ဆဌမႏွွစ္ (၃ တန္း၊ ၄ တန္း၊ ၅ တန္း၊ ၆ တန္း) ေတြကိုေတာ့ ရန္ကုန္နည္းပညာ တကၠသိုလ္၊ ၿပည္နည္းပညာ တကၠသိုလ္၊ မႏၱေလးနည္းပညာ တကၠသို္လ္ တို႔မွာ ဆက္လက္ ပညာဆည္းပူးခြင့္ ေပးထားတဲ့ အခိ်န္အခါသမယ။

ပထမႏွစ္ GTC ေက်ာင္းရဲ႕ စာသင္ခန္းေလးထဲမွာ စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ သြားထိုင္မိခဲ့တယ္။ ခဏပါပဲ.. တကယ့္ကို ခဏေလးပါပဲ.. ။ ဘယ္လိုမွ လက္ခံလို႔မရဘူး။ ဘာကိုလက္ခံလို႔မရဘူးလဲလို႔ ကိုယ့္ဖာသာကို ၿပန္ေမးၾကည့္တယ္။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းက လြဲရင္ က်န္တာ အကုန္ပါပဲဗ်ာ။ ခံစားဖူးခဲ့တဲ့သူေတြ ဒီခံစားခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

စာသင္ခန္းကို မနက္သြားလိုက္ ခဏေလးပဲထိုင္ၿပီး ၿပန္ထြက္လာလိုက္။ ဒါနဲ႔ပဲ စာသင္ခန္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းကို မသိမသာေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ စာသင္ခန္းမသြားပဲ အားေနတဲ့ အခိ်န္ေတြကို ဘယ္လို အသံုးခ်ၿဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါခဲ့တဲ့ English စာေလ့လာတဲ့ဖက္ကို ေရာက္သြားေတာ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေလ့လာစရာ လစဥ္ထုတ္ Bilingual စာအုပ္ေတြၿဖစ္တဲ့ The Best of English, The Light of English, English for All န႔ဲ International စာအုပ္ေတြကို စတင္ၿပီး ဖတ္မိပါေတာ့တယ္။

(The Best of English ကေတာ့ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အထူးသင့္ေတာ္တဲ့ စာအုပ္ပါ။ က်န္တဲ့စာအုပ္ေတြကေတာ့ Intermediate Learning ေတြအတြက္ ေလ့လာဖို႔ သင့္ေတာ္ပါတယ္။)

၃ လေလာက္၀ယ္ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီအထဲမွာပါတဲ့ ဘာသာၿပန္က႑ (ၿမန္မာကေနၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္လိုၿပန္ရတာပါ) ေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့မိပါေတာ့တယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ဆုရတာ၊ သူတို႔ရဲ႕ ပထမရတဲ့ အေရးအသားလက္စြမ္းၿပတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး တကယ့္ကို အားက်ခဲ့မိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြလိုက္၀ယ္ပါတယ္။
English - English Dictionary,
English-Myanmar Dictionary,
Myanmar-English Dictionary အစံုပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ အထင္ၾကီးၿပီး ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ The Light of English ရဲ႕ ဘာသာၿပန္ၿပိဳင္ပြဲကို ၀င္ၿပိဳင္မိတယ္ဗ်။ The Light of English ရဲ႕ ဆုေပးပံုက ဒီလိုဗ်.။
ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ
အထူးလက္ေရြးစင္စာမူမ်ား
လက္ေရြးစင္(က)စာမူမ်ား
လက္ေရြးစင္(ခ)စာမူမ်ား

ကၽြန္ေတာ္၀င္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုးစာမူက ဘယ္လိုမွ ထင္မထားတဲ့ လက္ေရြးစင္(ခ)ထဲမွာ။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္လည္း မေက်မနပ္ၿဖစ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ၁၀ တန္းတုန္းကဆို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ Essay ေတြေရးၿပီး အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရေနတာဆိုေတာ့ ရုတ္တရက္ ထြက္လာတဲ့ Result ကို မေက်နပ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ့္စာမူနဲ႔ ပထမရတဲ့ စာမူကို ယွဥ္ၾကည့္ေတာ့မွ အားပါး.ပါး.. ေရေရလည္လည္ကို ကြာထြက္ေနတာ။ ဘာသာၿပန္ စာမူစိစစ္ေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႔မွာကလည္း ဦးသာႏိုး၊ ဘ၀သစ္ဦးေအာင္ေက်ာ္၊ ဦးသိန္းလြင္ အစရွိတဲ့ လူေတြ ပါ၀င္ေနေတာ့ ဆင္ေၿခမတက္ရဲဘူး။

အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ရွာၾကည့္တယ္ဗ်။ ဘယ္လိုသြားေတြ႔လည္းဆိုေတာ့ ၿမန္မာလိုေရးထားတာကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာၿပန္ရတယ္ဆိုေတာ့ အဓိက လိုအပ္တာက Myanmar-English Dictionary ေကာင္းေကာင္းတစ္အုပ္။ ရွိေနတဲ့ စာအုပ္ေလးက ဟင္းေလးအိုးၾကီးက ထုတ္တဲ့ Pocket သာသာ စာအုပ္ေလး။ တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ ေသာ ၿမန္မာအေရးအသားမ်ားကို ဘာသာၿပန္ရတာ အရမ္းနဲ႔ကို ခက္ခဲပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ ဆိုတာကိုေတာင္ မနည္းစဥ္းစားရတယ္။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာသြားၿပန္တဲ့အခါမွာ တစ္ခါတစ္ေလ ဆိုလိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြေပ်ာက္ၿပီး အၿမီွးအေမာက္ မတည့္တာေတြ ၿဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါ့အၿပင္ ဘာသာၿပန္တဲ့အခါမွ မူလစာေရးဆရာရဲ႕ ရသ မေပ်ာက္ဖို႔ကလည္း အင္မတန္မွ အေရးၾကီးပါတယ္။ ကိုယ္ဘာသာၿပန္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူ႔ေပးခ်င္တဲ့ ရသေပ်ာက္သြားရင္ မူလစာေရးဆရာ ဘယ္ေက်နပ္မလဲဗ်ာ။

ဥပမာ “မင္း၀တၱဳကို စိတ္၀င္တစား ၿဖစ္သြားရၿပီး အဆံုးထိ ဆက္ဖတ္ေနခဲ့မိတယ္” ဆိုတာေလးကို ၾကည့္ပါ။
ဒါကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာၿပန္မယ္ဆိုရင္ အမ်ားအားၿဖင့္ ၿမန္မာဆန္ဆန္ပဲေတြးမယ္။ ဒီလိုေလးၿပန္မိၾကမယ္.
* I was interested in your novel and I happened to continue reading it to the end.
ဒီလို ဘာသာၿပန္ထားတာကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေက်နပ္ေနခဲ့မိမွာေပါ့။ ၿမန္မာလိုေတြးၿပီး အဂၤလိပ္လို ဘာသာၿပန္ေတာ့ ၿမန္မာဆန္ဆန္ထြက္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလိုဘာသာၿပန္ကို အဂၤလိပ္ဆန္ဆန္ေရးမယ္ဆိုရင္
* I was completely gripped by your novel from start to finish.
Grip ဆိုတဲ့ စာလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို Oxford Dictionary မွာ သြားၾကည့္ရင္ သူ႔ရဲ႕ Usage ကုိ အထက္ပါအတိုင္း ေတြ႔ရမွာပါ။

အဲဒီလိုေပါ့.. ကၽြန္ေတာ္က Dictionary ေတြကို စံုေအာင္ မေမႊေတာ့ ပထမရတဲ့သူရဲ႕ စာမူနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ ရီစရာၾကီး ၿဖစ္ေနပါေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒုတိယ စာမူအတြက္ ၿပင္ဆင္ဖို႔ Myanmar - English Dictionary ေကာင္းေကာင္းကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ရလိုက္တယ္ဗ်။ ၿမန္မာစာအဖြဲ႔ ဦးစီးဌာန က ထုတ္ေ၀တဲ့ စာအုပ္ပါ။ အင္မတန္ကို ေကာင္းတဲ့စာအုပ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီလ စာမူေရးတာ ၁၅ ရက္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ဘာသာၿပန္လိုက္။ အသံုးအႏႈန္းမၾကိဳက္လို႔ ၿပင္လိုက္။ စကားလံုး အားနည္းေနလို႔ အားေကာင္းတဲ့ စကားလံုးရွာလိုက္နဲ႔။

ဒီေနရာေလးမွာ ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ အားေကာင္းတဲ့ စကားလံုးဆိုတာကို နည္းနည္းရွင္းၿပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဂၤလိပ္စာလံုးတစ္လံုးေတြ႔ရင္ သူ႔ရဲ႕ Synonyms ကို ေလ့လာရပါတယ္။ အဲဒီလို Synonyms ကိုရွာဖို႔ဆိုရင္ Thesaurus Dictionary ေကာင္းေကာင္းတစ္အုပ္ လိုၿပန္ေရာ။ ၿပီးရင္ ထြက္လာတဲ့ synonyms ေတြကို အဆင့္ခြဲဖို႔ Activator Dictionary လိုအပ္ပါတယ္။ အဟဲ... ဘာသာၿပန္တာ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလားဆိုရင္ ဒီထက္မကပါဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ပဲ ဒုတိယစာမူေလးကို စိတ္တိုင္းက်လို႔ စာတိုက္ကေနၿပီး Light Magazine တိုက္ရွိရာ ၃၉ လမ္းကို ပို႔ၿပီးသကာလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယခုကဲ့သို႔ ဘေလာ့ေတြ မေပၚေသးေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက Pen Friend ဆိုတဲ့ က႑ေပၚလာခဲ့တယ္ဗ်.။ English စာေလ့လာတဲ့သူေတြအခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္ဗဟုသုတ၊ ကုိယ့္ဘာသာၿပန္မႈအေၿခအေန၊ ေလ့လာၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္းေတြကို တစ္ၿမိဳ႕ နဲ႔တစ္ၿမိဳ႕ စာေရးဆက္သြယ္ၾကတယ္ဗ်.။ အမ်ားအားၿဖင့္ေတာ့ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ နဲ႔ လက္ေရြးစဥ္ရထားတဲ့သူေတြ ကေတာ့ အကုန္လံုး English လိုပဲေရးတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ၀ါသနာရွင္ေတြေလာက္ပဲ ၿမန္မာလို ေရးတယ္။ Letter Writing ေရးေတာ့လည္း အေရးအသားကို အရမ္းနဲ႔ ဂရုစိုက္ရၿပန္ပါေရာ။ ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ နဲ႔ အထူးလက္ေရြးစင္ ရထားတဲ့သူေတြက အမ်ားအားၿဖင့္ ကိုယ့္ထက္ၾကီးတဲ့သူေတြ-တစ္ခါတစ္ခါ ပါေမာကၡေတြ၊ ဦးဇင္းေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ ပါတယ္ေလ။ အဲဒီလို စာေတြေရးရင္နဲ႔ အသိမိတ္ေဆြေတြ အမ်ားၾကီးရလာတယ္။ ေလ့လာၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ မ်ားလာတယ္ဆိုပါေတာ့။

ဒါနဲ႔ ဒုတိယစာမူပါတဲ့ The Light of English စာအုပ္ေလးရဲ႕ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ကေလးကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္၀ယ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ အိမ္ကို လာပို႔လို႔ ဘာသာၿပန္ဆုရတဲ့ သူကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ေရာ... ဘာသာၿပန္ေခါင္းစဥ္ေလးက “ပုဂံ ဆည္းဆာ” ၊ ပထမဆုကို ရရွိသြားတဲ့သူအမည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ၿဖစ္ေနတယ္ ...Bravo!!!.. ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ရဲ႕ တသက္တာမွာ အခန္းနားဆံုးေတြထဲက တစ္ရက္ေလးေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေလာက္ထိ မထင္ထားဘူး။ အေကာင္းဆံုးကိုေတာ့ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ရလာဒ္ကိုေတာ့ အထူးလက္ေရြးစင္ေလာက္သာ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားခဲ့ၿခင္းရဲ႕ ရလာဒ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားခဲ့တာေလ -
“အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားခဲ့သူတိုင္းမွာ အေကာင္းဆံုး ရလာဒ္ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါပဲ”

၂၀၀၀ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလထုတ္မွာ “ေဆးရံုကေလး” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပထမထပ္ရလိုက္၊ က်န္တဲ့ လေတြမွာ ဒုတိယ၊ တတိယ နဲ႔ အထူးလက္ေရြးစဥ္ေတြၿဖစ္လိုက္နဲ႔ English စာေပေလ့လာမႈကို ၁ႏွစ္ေလာက္ တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္လာခဲ့မိတယ္။ တဖက္မွာလည္းပဲ ဆုရတဲ့သူေတြအခ်င္းခ်င္း ရန္ကုန္မွာ ေတြ႔ဆံုပြဲေလးေတြကို Light Magazine က ဖန္တီးေပးပါသၿဖင့္ မၾကာခဏ တက္ေရာက္ရေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ English စာေပေလာကမွာ နာမည္ရလာၿပီၿဖစ္တဲ့ ခ်မ္းေဇာ္ထက္၊ မမိုးစက္၊ ကိုတင့္ေဇာ္မိုးနဲ႔ မေအးေအးသင္း တို႔အပါအ၀င္ ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မေဟသီေလးနဲ႔ပါ တစ္ၾကိမ္ဆံုေတြ႔ဖူးခဲ့ပါတယ္ (သူက တစ္ခါပဲ ဆုရဖူးလို႔)။

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ စကားေတြေၿပာမိရင္း သူမကလည္း နည္းပညာတကၠသိုလ္ကပဲဆိုတာသိလိုက္ရပါတယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေဟသီနဲ႔က အတန္းတူေတြ ၿဖစ္ေနတယ္ဗ်။ မေဟသီက ပုသိမ္ကဆိုေတာ့ ပုသိမ္ GTC မွာ ၁တန္း၊ ၂ တန္း တက္ရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေတာင္ငူ GTC မွာ။ ဒီလိုနဲ႔ ၃ တန္းကစၿပီး ၆တန္းအထိကို (Electronics) ေမဂ်ာတူ အတန္းတူ အခန္းတူအၿဖစ္နဲ႔ ၿပည္နည္းပညာတကၠသိုလ္ၾကီးမွာ ပညာေတြ အတူသင္လာခဲ့တာပဲေပါ့ဗ်ာ။

ဒီမွာ ဒီမွာ.. ခင္ဗ်ားတို႔ အထင္မလြဲနဲ႔အံုးဗ်ေနာ္။ ေမဂ်ာတူ၊ အတန္းတူ၊ အခန္းတူဆိုေပမယ့္ သံစဥ္ေတြ မတူခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စာမွာ စိတ္မပါလို႔ အၿမဲတမ္း Roll က တ၀က္ေက်ာ္။ မေဟသီက အၿမဲတမ္း Roll ထိပ္ပိုင္းမွာ။ ရႈတည္တည္ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိပ္ေတာင္မခင္ခဲ့ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာထက္ အသိမိတ္ေဆြအဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ကို သူနဲ႔ ၀ိုင္းစၾကတယ္ဗ်။ အဟဲ... ကၽြန္ေတာ္ကလည္ သစ္ငုတ္တိို။ တုတ္တုတ္မွ် မလုပ္။ မလႈပ္ဆို.. ဒီလိုမ်ိဳး ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာ ကိစၥေတြကို စဥ္းစားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀က အခြင့္မသာခဲ့ဘူးဗ်။ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာ ကိစၥဆိုတာက ပိုက္ဆံရွိရမယ္၊ အခ်ိန္ရွိရမယ္..ဒါမွ ဒီကိစၥကို စဥ္းစားႏိုင္မွာေလ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကိစၥကို သြားစဥ္းစားရင္ “အမိုက္နင့္ၿပင္ ရွိေလလိမ့္လား” လို႔ အေၿပာခံရရင္ေတာင္ နည္းပါလိမ့္မယ္။ လူပဲဗ်ာ.. အသည္းႏွလံုးပါတာ ခ်စ္တတ္တယ္၊ ခံစားတတ္တယ္၊ လြမ္းတတ္တယ္၊ ေဆြးတတ္တယ္၊ ေၾကကြဲတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အသည္းႏွလံုးရဲ႕ ေၿခလွမ္းကို ဦးေႏွာက္က ထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ့တယ္။

အတိုေၿပာရရင္ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာမွာ ေက်ာင္းၿပီးသြားလို႔ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္စီ ၿပန္သြားခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။

ကဲ..ေကာ္မန္႔မွာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ Tag လာတဲ့ ကိုၿမစ္က်ိဳးအင္း၊ ကိုသားၾကီး၊ မမယ္ကိုး၊ ဂ်စ္တူးေလး၊ အေနာ္၊ ကာရံဆူး တို႔ေရ.. “ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ မေဟသီ ဆံုစည္းၿခင္း”ကို စၿပီးတင္လိုက္ပါၿပီဗ်ာ။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေဟသီ ေပါင္းစံုၿခင္း” ကို မၾကာမီ လာမည္ ေမွ်ာ္...

ေက်းဇူးတင္စြာၿဖင့္
yu ya